जिउँदो किन हुन्न म?

कुनै दिन जिन्दगीमा चमत्कार किन हुन्न?

खुशीको, हर्षको त्यो आधार किन हुन्न?

यो उस्तै रङ्गहीन बाटो, यो उस्तै सफर,

यो शुष्क, यो निरस यात्रा पार किन हुन्न?

म हरेक बिहान आँखा त खोल्छु यहाँ,

यो संसार, यो भिडभाड देख्छु जहाँ।

तर भित्र कतै शुन्यता छ गहिरो,

त्यो जीवनको वास्तविक बहार किन हुन्न?

म हरेक दिन जाग्छु त यो दुनियाँमा,

चल्छु, बोल्छु, हराउँछु आफ्नै धुनमा।

समयको घडीसँगै उठ्छु त म पनि,

साँच्चै जिउँदो भएको आभास म मा किन हुन्न ?

सास फेर्छु, हिँड्छु, गर्छु दैनिकीका काम,

तर मनमा छैन त्यो ऊर्जा, त्यो विश्राम।

दिनहरू बित्छन्, रातहरू ढल्छन् उस्तै,

तर जीवन जीवन्त हुने त्यो तार किन हुन्न?

हो, म हरेक दिन जाग्छु... यो सत्य हो,

तर जागेर पनि नजागे झैँ किन यो मन रोयो?

शरीर उठ्छ, तर आत्मा सुतिरहेझैँ,

म जिउँदो छु, तर जिन्दगी जिउँदो किन हुन्न?