शब्दहरू र समुद्र

नबुझ्ने आँखाहरू — 

पर्खाल जस्तै उभिएका।

तिम्रा शब्दहरू — 

हावामा हराएका ध्वनिहरू।

किन कोर्छौ पानीमा रेखाहरु?

त्यो आकृति मेटिनु नै छ।

यो समुन्द्र हेर,

कति गहिरो, कति नुनिलो।

युगौंदेखि यही उसको परिचय,

उसको अस्तित्वको स्वाद।

यो उसको सत्य हो,

अटल, अपरिवर्तनीय।

किन घोल्छौ मिठासका कणहरु?

त्यो अनन्त लवणतामा?

चिनीका ढिकाहरु बिलाउँछन्,

नदीहरु मिसिन्छन्,

तर समुन्द्र?

ऊ त उस्तै रहन्छ, नुनिलो नै।

त्यसैले,

छाडिदेऊ बुझाउने व्यर्थ प्रयास,

जसले सुन्नै चाहँदैन,

उसलाई गीत नसुनाऔ।

समुन्द्र नुनिलो छ, नुनिलो नै रहिरहोस्,

तिमी आफ्नै मिठासको खोजी गर,

अन्यत्र कतै, आफ्नै संसारमा।

किनकि सबै पानी पिउन योग्य हुँदैन,

र सबै हृदय बुझ्न तयार हुँदैनन्।