केही पाना नपढी नै पल्टायौ तिमीले,
कुन हतारमा थियौ, कुन सोचमा डुबेर।
शान्तिले पढेको भए, अडिएर मलाई,
पक्कै पनि बुझ्ने थियौ, आयौ नजिकै आएर।
केही पाना नपढी नै पल्टायौ तिमीले...
म त्यो मात्र थिइनँ जो बाहिर देखिन्थें,
म भित्र पनि एक गहिरो सागर थियो नि।
हरेक पानामा छरिएका भावना अनगिन्ती,
हरेक अक्षरमा लुकेको नयाँ संसार थियो नि।
तिमीले त्यो गहिराइ कहाँ नियाल्यौ र?
केही पाना नपढी नै पल्टायौ तिमीले...
केही पाना नपढी नै पल्टायौ तिमीले,
कुन हतारमा थियौ, कुन सोचमा डुबेर।
शान्तिले पढेको भए, अडिएर मलाई,
पक्कै पनि बुझ्ने थियौ, आयौ नजिकै आएर।
केही पाना नपढी नै पल्टायौ तिमीले...
ती पाना जहाँ पीडाको छाया थियो बास,
हाँसो पछाडि लुकेको थियो आँसुको आभास।
ती कुरा जो ओठसम्म आइ फर्किए फेरि,
त्यो कमी तिमीले गरेनौ कहिल्यै महसुस।
बुझेनौ मनको मौसम कस्तो थियो भनेर,
केही पाना नपढी नै पल्टायौ तिमीले...
सरसरती नजरले हेर्यौ यसरी मलाई,
मानौं कुनै अपरिचित कथा हुँ म पराई।
यदि रोकेर, थोरै पढेको भए तिमीले,
थाहा पाउँथ्यौ कति आफ्नो मान्छे हुँ म तिम्रै।
खुल्ला किताब जस्तै त थिएँ म सामुन्ने,
पढ्नेलाई थोरै फुर्सद चाहिएको थियो नि।
धैर्यले पढेको भए बुझिहाल्थ्यौ शायद,
तर...
केही पाना नपढी नै पल्टायौ तिमीले...!!
हो, केही पाना नपढी नै पल्टायौ तिमीले...
No comments:
Post a Comment