"मनका अधुरा अक्षरहरू

कोठामा सुतेका अधुरा अक्षरहरू

एउटा नगाइएका गीत बनेर हावामा गुन्जिन्छ,

जिब्रोमा आउदैन साँचो स्वाद,

कागजको समुद्रमा डुबेका

शब्दहरू डराउँछन्।

शब्दहरू कहिले हिमाल जस्तो बोझ लाग्छ,

हरेक अर्थले खोल्छ एउटा नयाँ चोट;

तर मौनता एउटा पखेटा हो,

जसले उडाउँछ स्वास मेरो आत्माको ।

व्यथाले जब आँखा खोल्छ,

आँसु बन्छदछ निःशब्द स्याही—

मौनताको कालो पातालमा

टिपेका अक्षरहरू झरेका छन्।

मेरो चुप्पी एउटा मन्दिर हो,

जहाँ भेट्छन् सबै नगाइएका प्रार्थनाका ऋचा हरु;

हरेक कम्पनमा बज्छ एउटा प्रश्न:

"के भाषाले पुग्दछ त्यो चन्द्रमाको यात्रा?"

अन्ततः, मौनता नै हो मेरो भाषा—

एउटा सिन्धुजस्तो गहिरो, एउटा आकाशजस्तो खाली;

जहाँ दुखको हरेक तारा आफ्नै उज्यालो रातमा

एक्लै बसेर गुन्जिन्छन्...

आफ्नै अनन्तको सुरमा।