शहरको अमूर्त लय: गान्तोक

 भिरालो छातीमा टाँसिएको

कंक्रिट र सपनाको हुल।
बेला-बेला कुहिरोले
छोपिदिन्छ आधा सहर, आधा मन।

सर्पिला बाटाहरूमा
गुड्छन् रहर र रफ्तार।
हर्नहरूको कर्कश संगीतमा
हराउँछ कुन अज्ञात धुन?

चम्किलो एमजी मार्ग
रङ्गीन पसल, क्याफेको धुँवा।
हजारौं आँखाहरूको भीडमा
खोजिरहेछ मनले आफ्नै कुना।

बतासमा फर्फराउँछन्
प्रार्थनाका ध्वजाहरू।
गुम्बा र मन्दिरको शान्त ओतमुनि
कञ्चनजङ्घा कहिलेकाँही मात्र मुस्कुराउँछ
बादलको पर्दा पछाडिबाट।

समयका पत्रहरू उप्किन्छन् यहाँ,
हरेक बिहान, हरेक साँझ।
आधुनिकताको चर्को रङमा,
कहिलेकाँही मिसिन्छ पुर्खाको आवाज।
यो दौडिरहेको शहरभित्र,
थाहै नपाई बित्छ जिन्दगी,
खोज्दै स्थिरताको सानो आभास।

हरियो र कंक्रिटको
अनौठो संगम।
उकालो चढ्दै गरेको सास जस्तै
यो शहरको आफ्नै अमूर्त लय।
जहाँ खोजिरहेछ हरेक मन
आफ्नै सानो आकाश।