रित्तो वर्तमान

कतै हराए ज्ञानका मोतीहरू,

बतासमा बिलाए शब्दका गहिरा अर्थहरू।

ती अग्ला, सुनौला छायाँहरू थिए जो,

समयको कुहिरोमा कहाँ अल्झिए, कहाँ गए?

चिन्तनका ती उज्याला दियालाहरू,

निभे, खरानी मात्र बाँकी छ अहिले।

यो धर्तीमा अचेल:

अनुहारै अनुहारको एक अपार जङ्गल छ,

आवाजहरूको कर्कश कोलाहल,

हिँड्ने खुट्टाहरूको अनन्त लर्को मात्र छ,

तर यात्रा कहाँ सम्म? गन्तव्य शून्य।

यो केवल मान्छेहरूको भीड हो,

एक संख्या मात्र, आकार मात्र।

‘मानव’ ?

त्यो शब्द त कति पुरानो भइसक्यो!

संवेदनाको न्यानो रङ उडेको,

करुणाको मुहान सुकेको,

कति जुग बितेछ!

आत्माको ऐना फुटेको,

युगौं भइसकेको छ।

बाँकी छ त केवल,

छालाको बर्को ओढेको,

सास फेर्ने एक यन्त्रवत उपस्थिति,

एउटा रित्तो, अर्थहीन वर्तमान।

मान्छे मरेको त, हो, धेरै जमाना भइसकेको छ।