गयो ऊ, फर्केर आउनै भुलेछ,
खै कस्ले अल्झाएर बाटो भुलेछ।
त्यो पंछी जस्तै, जसले गुँड बिर्सन्छ,
आफ्नो बास, आफ्नो संसार नै बिर्सन्छ।
आकाशमा उडेको चरी जस्तै,
खोज्दाखोज्दै नजर हराउँछ,
त्यसरी नै उसको स्मृति पनि,
क्षितिजमा बिलाउँदै जान्छ।
कहिले काहीँ लाग्छ,
माया नै नलाएको भए हुन्थ्यो,
यो मन कसैको यादमा नअल्झेको भए हुन्थ्यो।
न त उसलाई पर्खिने बानी बस्थ्यो,
न त यो विरहको आगोले डस्थ्यो।
यादहरू बोकेर हिँड्न थाक्यो मन,
फर्किएला भन्ने आशा पनि मर्यो,
एकोहोरो बाटोमा हेर्दाहेर्दै,
आँखाको नजर पनि धमिलो भयो।
के भयो कुन्नि, ऊ गएपछि यस्तो,
सबै उस्तै छ, तर छैन केही उस्तो।
एक हँसिलो मान्छे, जो रमाउँथ्यो सधैं,
आजकाल त मुस्कुराउनै भुलेछ।
जीवनका रंगहरू फिक्का भए,
बिनाकारण दिनहरू लामा लाग्छन्,
रातभरि तारा गन्दै बित्छ बेला,
सपनामा पनि उही अनुहार नाच्छन्।
आज फेरि आकाशमा हेरें,
सोधें ती बादलहरूलाई,
के तिमीले देख्यौ उसलाई कतै?
मौन रह्यो आकाश, चुपचाप बग्यो हावा।
रिक्त हँसाइ बोकेर, अधुरो प्रेम सम्हालेर,
जीवनको बाटो हिँड्दैछु एक्लै,
शायद कुनै मोडमा भेटौंला फेरि,
या बिर्सिजाऊँ एकअर्कालाई सधैंका लागि।
No comments:
Post a Comment