"शून्यका प्रतिध्वनिहरू

कहिले नजरको सिमानामा

कहिले मुटुको अदृश्य तहमा

कहिले चेतनाको धूमिल कुहिरोमा

तिम्रो उपस्थिति थियो -

एक अमिट छाप जस्तो,

तर तिम्रो रिक्ततामा

म छरिएँ —

हावामा उडेको कपास सरी।

कहिले विश्रामको शान्त जलाशयमा

कहिले अतृप्तिको ज्वारभाटामा

एक निरन्तर पुकार चलिरह्यो —

तिम्रै नामको प्रतिध्वनि जस्तो,

यसरी नै समयको नदी बग्यो

एक अनन्त खोजमा।

कहिले तिम्रो आभाको प्रतिबिम्बमा

कहिले तिम्रो यादको अँध्यारो जङ्गलमा

जे कोरिएको थियो आत्माको स्लेटमा

ती सबै अश्रुका बूँदहरू

व्यर्थ बगे —

बालुवामा लेखिएका अक्षर जस्तै।

कहिले हामी एकै आकाशका तारा

कहिले भयौं नितान्त एक्लो ग्रह

तिम्रो कक्ष त फराकिलो हुँदै गयो

तर म... प्रेमको गुरुत्वाकर्षणमा

झन् गहिरो धँसिएँ —

आफ्नै अस्तित्व गुमाएर।

कहिले चाहनाको अनन्त यात्रामा

कहिले विनासको शून्य मरुभूमिमा

सायद तिम्रै स्मृतिको शक्ति थियो

कि हृदयको यो गहिरो घाउ

त्यो परको क्षितिजसम्म पुगेर पनि

थामिइरह्यो, अडिइरह्यो —

एक मौन साक्षी जस्तै।