अल्झिएको मन

मनको हठ:
फेरि ऊसँग बोलूँ...
विवेकको स्वर:
अहँ, स्वाभिमान जोगाउँ।

सम्झनाको भुमरीमा
मुटु रुन्छ अल्झी...
मस्तिष्क सम्झाउँछ:
यो बाटो होइन सही।

हरेक दिन मनले
हार्छ आफैंसँग,
हरेक रात जित
विवेककै हुन्छ।

यही रस्साकस्सीमा
अल्झिएको जीवन,
न पुरै बाँचेको आभास,
न मृत्युवरण।