अनावरण

आँखाका पर्दाहरू पछाडि,

कुन रङ्गमा पोतिएको छ आकाश?

नजर त केवल एउटा झ्याल हो,

दृष्टिकोणको अनन्त विस्तार झल्काउने।

एक धमिलो ऐना, जहाँ बिम्ब बन्छ सोचको।

हत्केलाको स्पर्श,

कहिले रेशम, कहिले काँडा।

न्यानोपन भित्र लुकेको छ कि चिसो सिरेटो?

नियतका अदृश्य धागाहरू,

चुपचाप बुन्छन् सम्बन्धको जालो,

या तिखार्छन् चक्कु-छुरी अदृश्य।

शब्दहरू –

कहिले फूल, कहिले पत्थर।

खोक्रो आवाजको गुञ्जनमा,

भावको गुप्त नदी सुसाउँछ।

भाषाको सेतु मुनि, अर्थहरू डुबुल्की मार्छन्,

भावनाको रङ्ग घोल्दै हावामा।

तर्कका धारिला किनारहरू,

ठोकिन्दा उठ्छन् झिल्का।

बहसको कोलाहल शान्त भएपछि,

बाँकी रहन्छ ज्ञानको उज्यालो,

या केवल खोक्रो दम्भको ध्वाँस?

सत्यको अणु, घर्षणमा चम्किन्छ।

अनि, हिँड्ने हरेक पाइला,

उठ्ने हरेक हात,

बोल्ने हरेक लय –

यी सबै मिलेर कोर्छन् एउटा चित्र,

जहाँ सँस्कारको अदृश्य मसी पोतिएको हुन्छ।

माटोको गन्ध जस्तै,

जराको पहिचान जस्तै,

व्यवहार आफैं बोल्छ, आफ्नो कथा।

सबै कुरा, घुम्टो उघारेर,

समयको ऐनामा,

बिस्तारै, तर निश्चित रूपमा,

आफ्नै भाषामा,

आफैंलाई प्रकट गरिदिन्छन्।

छिपेको केही रहँदैन यहाँ,

सबै अनावरित छ, बस हेर्ने दृष्टि चाहिएको छ।