प्रत्येक क्षण तोडिएर, फेरि जोडिएको छु,
अब आफूलाई, अलिक परिष्कृत बनाउँछु।
मनका कुनामा, छरपस्टिएका टुक्राहरू,
जोडेर आफ्नै, नयाँ कथा लेख्छु।
मान्छेहरू आए, गए आ-आफ्नै बाटो,
छोडे सधैं बाँडेर हाँसो र आँसु ।
अब आफूलाई, आफ्नै आवश्यकता बनाउनु छ,
हृदयको गहिराइमा, आफ्नै संसार रचाउनु छ।
तृप्ति अब, कसैको आँखामा होइन,
बाहिरको भीडमा, खोज्ने बानी छोड्नु छ।
आफ्नै मनको, शान्त कुनो खोज्नु छ,
आफ्नै भित्र, एउटा संसार बनाउनु छ।
समयले सिकायो, आफूलाई माया गर्न,
डगमगाएका पाइलाहरू, फेरि सम्हाल्न सिक्नु छ।
अब म आफ्नै, आलोक बन्नु छ,
आफ्नै हातले, जीवनको दीयो बाल्नु छ।
प्रत्येक क्षण टुक्रिएर, फेरि जोडिएको छु,
अन्धकारको धूलोमा,
उज्यालोको सुरुवात गरेको छु।
मनका कोठाहरूमा छरपस्टिएका अक्षरहरू,
जोडेर आफ्नै, नयाँ कथा लेख्नेछु।
हिँड्दा-हिँड्दै बोकेको छु यो निस्फिक्र उज्यालो,
खोक्रा मान्छेको भीडमा,
आफ्नै छायाँसँग बतास हाँकेकोछु।
जीवनको दहमा डुबेर आफ्नै ताराहरू चम्काउनेछु,
आकाशभन्दा माथि, आफ्नै नक्षत्र जगाउन खोज्नेछु।
मायाका तानातानिले बोकेर गए पनि,
एक्लास सन्नाटाले सिकायो स्वर सँग बोल्न।
झरेका पातहरू जस्तै, बिहानीको उज्यालोमा,
आफ्नै बगैंचाको फूल बनेर फक्रिन्छु ।
समुद्रको गर्जन जस्तो यो मेरो मौन हो,
भित्रैको ज्वालामा अब शब्दहरूको तानातान हो।
हराएका पाइलाहरूको गीतले भरिएको छ यो बाटो,
आफ्नै आँखाको प्रकाशमा,
म अँध्यारोलाई हराउँदै छु।
No comments:
Post a Comment